Two worlds

Dit is het einde!

2007-01-08T11:31:36+01:00

Het is mooi geweest. Op deze blog staat het relaas te lezen van een jonge homo op zoek naar zichzelf. Verstrikt in twee werelden probeert hij boven water te blijven. In de ene wereld is hij een ‘normale’ hetero en in de andere wereld is hij zichzelf. Samen met Aeneas begon Elias aan de grootste uitdaging uit zijn leven…

Alles wat vanzelfsprekend is bij een heterokoppel, is in het begin zo anders bij een holebikoppel. Je let op je passen, je houdt rekening met iedereen, je laat niet zomaar altijd en gelijk wanneer zien dat je die andere graag ziet. Gewoon omdat die persoon hetzelfde geslacht heeft. Wanneer je hem kust in het bijzijn van anderen denk je: “Kan dit wel? Wat zullen de mensen rondom ons denken?”
Bovenstaand gevoel had ik vooral in het begin van onze relatie. Wij hebben rekening gehouden met wat de wereld rondom ons en met wat mensen zouden kunnen denken. Je ziet niet iedere dag twee mannen of twee vrouwen kussen. Wat je wel heel vaak ziet zijn twee hetero’s die kussen. Dat is nu eenmaal sociaal aanvaard. Zij houden geen rekening met holebi’s op zo’n momenten. Zij zullen het niet laten van elkaar te kussen. Waarom zouden wij het dan wel laten voor hen?
Tegenwoordig durf ik Aeneas al vlugger kussen in het openbaar. Ik trek me steeds minder aan van wat anderen denken. Het enige waar ik wel soms nog bang voor ben is dat mensen agressief zouden gaan reageren wanneer ze ons zien kussen. Ik heb geen zin om ooit in elkaar geklopt te worden omdat ik iemand graag zie. Twee tegengestelden zouden elkaar op dat moment ontmoeten: liefde en haat. Laat ons hopen dat het nooit gebeurd en als het toch ooit zou gebeuren, dan hoop ik dat liefde sterker is dan die haat!

Nu zijn we er zo wel wat uit. De grens tussen die twee werelden vervaagt iedere dag een beetje. In ons derde jaar samen is er enorm veel gebeurd qua outing naar familie en vrienden toe, zodat we op dit moment zowat overal onszelf kunnen zijn. Outen doe je wel heel je leven, maar de mensen die we echt belangrijk vinden weten het. Zij die het nog niet zouden weten worden meestal door anderen op de hoogte gebracht. Mensen praten nu eenmaal graag…

Voor ik hier mijn laatste woorden neertyp wil ik toch nog enkele mensen bedanken. Om te beginnen de meest logische persoon: Aeneas. Hij heeft deze blog door dik en dun gesteund. Op deze blog staan enkele privé-zaken die hij misschien liever niet gepubliceerd had gezien, maar hij heeft nooit geklaagd over wat ik hier schreef. Voor alle liefde, steun en toeverlaat wil ik je bedanken lieve schat! We weten wat we aan elkaar hebben!

Daarnaast wil ik mijn ouders, mijn broer, enkele vrienden en mijn en Aeneas’ familie nog bedanken.
Hoewel mijn ouders in het begin niet meteen fantastisch reageerden op onze relatie, hebben ze toch geleerd om de situatie te aanvaarden en ook Aeneas een warm hart toe te dragen. Ze steunen ons door dik en dun. Ik heb het geluk dat ik mijn huis een thuis mag noemen.
Mijn broer en ikzelf kunnen goed met elkaar overweg. Hij durft wel eens te lachen met het feit dat ik homo ben, maar hij zal altijd voor ons opkomen wanneer iemand iets verkeerd durft te zeggen over het feit dat ik holebi ben.

Ik wil onze vrienden bedanken die sinds het begin van onze outing achter ons stonden. Die ons altijd hebben gesteund en waarbij we nog altijd terecht kunnen. Jullie waren van onschatbare waarde voor ons. Sommigen van hen zijn we een beetje uit het oog verloren, anderen zijn ook vandaag nog aanwezig in ons leven. De personen in kwestie zullen wel weten of het over hen gaat wanneer ze dit lezen.
Ook de volgende personen zullen wel doorhebben dat dit over hen gaat, want in die drie jaar hebben we ook heel wat nieuwe vrienden leren kennen. Vrienden die er ook altijd zijn voor ons en die er niet om geven dat we holebi zijn. Vriendschap kan echt verder gaan dan ras, kleur, geaardheid …

Dan heb ik nog de families van Aeneas en mezelf. Velen van hen hebben geen probleem met ons en zij die toch niet holebi minded zijn, die laten ons met rust. Bedankt families. We zijn blij dat we onszelf mogen zijn bij jullie.

Tenslotte zijn er nog de bloggers. De lezers. Je hebt ze in alle soorten en maten. Sommigen dragen je een warm hart toe, anderen durven wel eens klagen en zagen. Aan allen die hier oprecht met ons hebben meegeleefd: bedankt! Allen die niks van ons moeten weten, horen hier in de eerste plaats al niet te zijn…

Ziezo, alles is gezegd. Ik verlaat deze blog. Het is goed geweest en ik stop graag op een mooi moment. Op dit moment zijn we drie jaar samen, dus een mooiere afsluiter kon ik niet bedenken. Nog jaren doorgaan heeft geen zin. Er zal nog wel vanalles gebeuren, maar die zaken houden we vanaf nu liever voor onszelf.
We laten deze blog online staan zodat iedereen die het hele verhaal nog eens wil lezen dit kan doen. Velen lieten me via het gastenboek, e-mail of een reactie weten dat ze iets hebben gehad aan deze blog en daar ben ik blij om. Negatieve reacties kwamen gelukkig niet zoveel voor en als die al voorkwamen, dan liet ik die graag links liggen.
Lieve mensen allemaal. Het was fijn om voor u geschreven te hebben! Ik heb veel blogs en dit was degene waar ik persoonlijk het meest aan had. Ik wil jullie wel verklappen dat ik aan de boekversie van “Two worlds” aan het werken ben, maar de kans dat die ooit wordt uitgegeven is héél miniem lijkt mij. Mocht het toch ooit gebeuren, dan hoort u het wel…

Ik ben een jongen die houdt van een jongen en wat mij betreft is daar niks mis mee!DIT IS HET EINDE VAN TWO WORLDSLees het vervolg op deze blog op ONE WORLD

3 jaar samen

2007-01-05T17:24:56+01:00

Wie de vorige post heeft gelezen weet dat Aeneas en ikzelf gisteren (op 4 januari 2007) 3 jaar samen waren. Ik had jullie beloofd dat ik zou laten weten wat ik aan Aeneas zou geven. Gisteren heeft hij de kleine verrassing gekregen, dus vandaag is het tijd om jullie te vertellen wat het was...

Om te beginnen heb ik hem een flesje van zijn lievelingsdrank gegeven. Dat is geen superdure champagne ofzo, maar wel Fristi! Aeneas is er verlekkerd op en vandaar...
Ten tweede gaf ik hem een bon om samen te gaan naar zo'n verwenoord. Na de examens zal zoiets wel deugd doen. Meer hierover horen jullie dus later waarschijnlijk wel!
Als laatste had ik een filmpje voor hem gemaakt met foto's van ons beide erin. Het liedje is gezongen door Scala en het is een nummer van Noordkaap...

Héél groot nieuws!!!

2007-01-04T18:46:06+01:00

Beste trouwe en minder trouwe bezoekers van mijn blogje,

Ik wil niet te officieel gaan klinken, maar vandaag heb ik iets heel belangrijks te verklappen! Wie de laatste commentaar bij de vorige post heeft gelezen kan het misschien al raden...

Het is namelijk zo dat Aeneas en ik vandaag precies 3 jaar samen zijn!

Jammer genoeg ontbreekt het ons aan tijd om voluit te feesten. Aeneas zit in de laatste dagen voor zijn examens en ook ik heb nog bergen werk te verplaatsen. Toch hebben we vanavond allebei wat tijd vrijgemaakt om elkaar te kunnen zien! Ik heb nog een héél kleine verrassing voor hem. Al verklap ik nog niet wat de verrassing precies zal inhouden, want hij komt hier misschien nog meelezen... Wat het was horen jullie binnenkort dan wel misschien ;o)

Wat ik wel al kan verklappen is dat Aeneas mij al heeft verrast op oudejaarsavond naar aanleiding van vandaag. Hij had mijn bed toen volgestrooid met rode hartjes die hij zelf had uitgeknipt voor mij... Ik moet toegeven dat dit kleine en fijne gebaar me toen toch heeft geraakt, vandaar ook nog eens via deze weg: bedankt lieve Aeneas. En tegelijk ook proficiat dat je het al drie jaar uithoudt bij mij! Laten we er nog héééééééééééél veel jaartjes bij doen...

Londen (dag 3 & 4)

2006-12-27T00:48:02+01:00

De donderdag was al meteen de voorlaatste dag dat Aeneas en ikzelf in Londen zouden doorbrengen. We waren al heel tevreden van onze vorige bezoekje, maar ook deze zonnige donderdag stond er heel wat op het programma. We vertrokken via Hyde Park en Marble Arch naar de Oxford Street. Daar zijn we gewandeld langs een dierenmonument en Selfridgers. Tussen twee rustpauzes door bezochten we ook het British Museum. Dit museum is zo groot dat we zeker niet alles konden bezoeken. We lieten het lot beslissen en lieten ons leiden doorheen de Egyptische cultuur. Na een mooi bezoekje aan het British Museum gingen we op zoek naar het Dickens House. Het gaat hier dan inderdaad over de schrijver.

Daarnaast zijn we nog vele andere (onbekendere) plaatsjes tegengekomen, maar die laat ik hier dus even achterwege. Wat wel nog leuk is om te weten, is dat Aeneas die middag enorm veel zin had in een milkshake. We zijn dan ook een tijdje op zoek geweest en vonden in Caffè Nero wat we zochten. Het klinkt banaal, maar dit was een leuk hoogtepuntje tijdens onze vermoeiende wandeldag…

De vrijdagmorgen moesten we op tijd uitchecken. Om 10 uur stonden we dan ook al op straat en waren we vastberaden om nog een heel eindje te wandelen. Opnieuw via Hyde Park. We zijn nog op bezoek geweest in West-End. Daar hebben we even wat gegeten. Daarna hebben we ook nog even Covent Garden bezocht en de Royal Opera House zijn we voorbij gewandeld.
Even via een brug de Thames overgestoken om daar een openluchtconcertje mee te pikken van de Puppetine Sisters. (Die waren echt goed!) Wanneer hun show voorbij was zijn we nog de Thames afgewandeld naar Londen Bridge en de Tower toe…

De reis werd afgesloten met een vlugge snack en om 19.13 uur zou de EuroStar ons alweer meenemen op weg naar België. Al werd het even spannend toen de rugzak van Aeneas door een bewaker werd gecontroleerd tijdens het inchecken! Uiteraard had Aeneas niks te verbergen en kon hij even later met mij mee :o) Daarmee is het Londenverhaal ook afgesloten… Het was de eerste reis die we samen ondernamen en we genieten er zoveel maanden later nog steeds van!

Londen (dag 2)

2006-11-14T22:52:57+01:00

Na een stevige portie nachtrust waren we klaar om er de tweede dag opnieuw in te vliegen. Die woensdag hebben we in de voormiddag Notting Hill bezocht, waar ook de gelijknamige film werd opgenomen. We bezochten een kerkje, de typische markt en ik wou enorm graag de boekenwinkel vinden waar ook een deel van de film werd opgenomen. Het duurde niet zo lang voor we die gevonden hadden…

We hadden alweer een heel eind gewandeld toen we terug vertrokken vanuit het kleine boekenwinkeltje. Het was hoog tijd om onze benen wat te laten rusten en een kleine snack te eten. Na het eten van een lekkere Pannini waren onze batterijen opnieuw opgeladen…

Onze reis werd een wandelcitytrip. Die woensdagnamiddag gingen we te voet via de Diana Memorial Fountian in Hyde Park naar Harrods, Brompton Oratory, Victoria & Albert Museum, Natural History Museum, Science Museum, Imperial College, Royal Albert Hall (favoriet van Aeneas, want daar gaan de originele Proms door), Kensington Palace (met de bijhorende Gardens). Daarna nog voorbij een impressionante straat gewandeld waar de buitenlandse ambassades gehuisvestigd lagen. Om dan uiteindelijk opnieuw via Hyde Park terug te wandelen naar het hotel.

Onze avond werd afgesloten met gegrilde zalm voor Aeneas en lasagne voor mezelf. De beentjes hadden opnieuw mooi werk geleverd en daarom hebben we hen een verdiende portie rust gegeven in het hotel.

Op weg naar Londen (dag 1)

2006-10-08T17:30:55+02:00

Na Mayumana begon mijn blokperiode officieel. Ik had al wat aan mijn Frans gestudeerd en ik volgde bijlessen, maar begin augustus begon de blok echt. (Met daarin toch nog een klein weekje kamp met de jeugdbeweging…) Hoe dan ook, ik kan jullie vertellen dat ik geslaagd ben voor mijn herexamen en ik volg ondertussen mijn laatste jaar ‘Bachelor Lager Onderwijs’. Met een beetje geluk kan ik volgend jaar op zoek naar werk…
Ook Aeneas was geslaagd voor zijn herexamen en zit momenteel in zijn derde jaar pedagogie. Een hele opluchting na wat voor mijn lieve schat een bijzonder zwaar jaar is geweest.

Dit even als inleiding, want deze post gaat natuurlijk hoofdzakelijk over onze citytrip naar Londen. Aeneas en ikzelf zouden voor de eerste keer samen reis gaan en dat is uiteraard een hele leuke belevenis!
Wie mijn vorige berichtjes heeft gelezen weet dat Aeneas deze citytrip cadeau kreeg voor zijn verjaardag. Het was een cadeau van zijn ouders, mijn ouders en ikzelf. De dag voordat we zouden vertrekken kwam Aeneas bij mij slapen. Op die manier konden we de volgende morgen samen vertrekken aan het station, want we gingen met de Eurostar… Eenmaal aangekomen in Brussel was het vrij eenvoudig om in te checken aan de Eurostarloketten. Na enkele controles kwamen we aan in de wachtruimte en een klein halfuurtje later zaten we op de Eurostar. Die viel veel kleiner uit dan verwacht. Ik stelde me er een luxeversie van de gewone trein bij voor, maar die illusie werd algauw doorprikt. Smalle gangen en weinig beenruimte. Voldoende beenruimte is iets wat ik persoonlijk wel belangrijk vind, zeker met mijn lange benen. Toch klaagden we niet. We waren samen en het stond vast dat we een tweetal uurtjes later al in Londen zouden staan. Tijdens de hele treinreis was Aeneas wel wat reisziek. Hij had waarschijnlijk een beetje stress… Bij mij viel die stress goed mee. Alles verliep op wieltjes en ik hoopte dat het zo zou blijven gedurende de hele reis.

Eenmaal in Londen aangekomen (rond 9.30u lokale tijd) leek alle stress weg te zijn bij Aeneas en we begonnen aan onze eigenlijke reis. We hadden geluk met het goed weer en we besloten om niet meteen de metro te nemen naar ons hotel. We zouden eerst wat gaan wandelen! We hadden één bagagekoffer op wieltjes en daarnaast onze rugzak. Die voormiddag wandelden we voorbij Londen Eye, de Big Ben, Houses of Parliament, Westminster Abbey, St. James’ Park, Buckingham Palace en Hyde Park.

Wie Londen een beetje kent weet dat dit al een mooie lange wandeling is. We hadden zelfs zo ver gewandeld dat we tegen rond 13.10u aan ons hotel aankwamen!

Na het inchecken gingen we naar onze kamer. We hadden natuurlijk het geld niet om in een vijfsterrenhotel te logeren, maar dit hotel voldeed perfect aan onze wensen.

Al kreeg Aeneas op dat moment wat buikkrampen. Daarom ging ik voor hem naar een apotheek en enkele pilletjes later voelde Aeneas zich al heel wat beter. We namen die avond de tijd om nog een mooie avondwandeling te maken in de omgeving van het hotel en daarna was het al meteen bedtijd… De eerste dag zat er reeds op en we hadden al heel wat gezien!

Mayumana

2006-09-24T11:39:36+02:00

Voor we naar Londen vertrokken hadden Aeneas en ikzelf nog heel wat andere leuke momenten samen. Zo gingen we op zaterdag 29 juli 2006 kijken naar Mayumana. Voor wie Maymana niet kent heb ik even de beschrijving overgenomen van hun website: “Mayumana werd in 1996 in Tel Aviv opgericht door Eylon Nuphar en Boaz Berman, waarbij zij elementen combineerden uit vele disciplines, zoals muziek, dans en performance kunst. Als basis voor een door dans, acrobatiek, muziek en humor aangevuurde ritmische explosie gebruikt Mayumana de vele ritmes die wij in ons dagelijks leven tegenkomen.”

De beelden uit de reclame die we hadden gezien op de televisie zagen er bijzonder aantrekkelijk uit, dus vandaar dat we kaarten hadden besteld voor de zaterdagochtend. De dag voor de voorstelling kregen we trouwens goed nieuws. De voorstelling was niet uitverkocht en we mochten nog twee extra personen meenemen die een gratis kaart kregen voor de show van elf uur. We wilden twee mensen nemen die niet de hele dag bij ons in de buurt zouden blijven, want in de namiddag wilden we genieten van elkaar tijdens deze uitstap. Vandaar dat ik de kaarten toen heb gegeven aan mijn mama en haar beste vriendin. Ik weet dat zij ook heel erg graag hadden geweest en dit was een mooie kans om hen daadwerkelijk te laten meegaan…

Het hele gebeuren ging door in het Casino Kursaal in Oostende.

Ik heb trouwens gezien dat Mayumana in 2007 terugkomt naar het Kursaal en ze zullen daarvoor (in december 2006) ook nog eens te gast zijn in Hasselt in de Grenslandhallen

Wij kunnen de show alvast aanraden. We hebben genoten van begin tot einde. De manier waarop Mayumana dans, muziek, humor,… samenbrengt is uniek. Daarbovenop komt nog eens dat wij geluk hadden. Aangezien er nog veel plaatsjes vrij waren in de zaal hebben we ons recht voor het podium kunnen zitten. Zowat in het midden van de zaal.

Na de show zijn we iets gaan eten in een restaurantje dat niet echt het noemen waard is. In de namiddag hebben we dan gewandeld langs de vismijn, de dijk, de studio waar zomer 2006 werd opgenomen, enz. Met andere woorden: een leuk dagje samen om niet te vergeten!

Verrassing voor Aeneas...

2006-09-12T10:58:50+02:00

Aeneas’ broer was teruggekeerd van zee om met zijn ex-vriendin te gaan praten. De dag daarna vertrok hij opnieuw naar de kust en het was een kleine moeite om mij mee te nemen.

Daar eenmaal aangekomen werd het meteen duidelijk hoe druk het was aan de zee, want parking vinden voor de auto was een hele uitdaging. Bij hun appartement hadden ze wel garage, maar daar stond hun andere wagen al in geparkeerd… Uiteindelijk werd besloten om mij af te zetten voor het appartement. Aeneas’ broer ging achteraf op zoek naar een parkingplaatsje. Toen ik uitstapte zag ik hem al staan: drie verdiepingen boven mij uit stond Aeneas te kijken naar mij. Hij zag er zoals gewoonlijk weer goed uit en ik kon al niet wachten om hem een dikke knuffel te geven en hem een gelukkige verjaardag te wensen…

Toen ik in het appartement binnenkwam was ik er alleen met Aeneas. Het unieke moment om het eerste kleine deeltje te geven van mijn cadeau. Ik had een cd gemaakt met de muziek die we rond die tijd vaak samen beluisterden als we op mijn bed lagen… Aeneas was vooral grote fan van Regina Spektor met het liedje Fidelity, dus dat had ik als eerste nummer geplaatst. Daarnaast stonden er ook nog andere songs op zoals Rood van Marco Borsato, Word Up van Ozark Henry, Show me your love van Tina Karol, enz. Een mengelmoes van vanalles en nog veel meer. Vooral happy muziek en ik zag dat Aeneas gelukkig was met de cd. Hopelijk zou hij ook blij zijn met mijn echte cadeau, maar ik wou nog even wachten met die verrassing tot zijn ouders en broers terugwaren…

Ondertussen nam ik de tijd om de playstation van mijn broer (die mocht ik even lenen) aan te sluiten op de tv die daar stond. Ze hadden een tv, maar geen kabel, dus was die playstation een leuke verrassing. Vooral voor Aeneas’ broers… Zijn spelen maar al te graag spelletjes.

Rond de middag was iedereen in het appartement en Aeneas’ mama besloot dat het tijd was om de echte cadeau te geven. Ik ging naar de slaapkamer waar ik mijn pakje had geplaatst en bracht een grote cilinder mee. Hij was ingepakt in doorschijnend papier. De doos was bekleefd met stroken gekleurd papier en foto’s van Aeneas en ikzelf. Natuurlijk ging het vooral om de inhoud van de doos. Er zat een glazen potje in met een kaars en een rolletje papier…
Aeneas had geen enkel idee over wat hij zou krijgen en je kon de verrassing op zijn gezicht zien toen hij het papier open rolde. Ik deed Aeneas een citytrip Londen cadeau, al was de cadeau niet alleen door mij geschonken, want ook zijn ouders en mijn ouders hadden een groot deel van de citytrip betaald. Het stond nu officieel vast: eind augustus zouden we voor vier dagen naar Londen gaan met de Eurostar!

Het was een verrassing die Aeneas nooit verwacht had, maar hij was er wel enorm blij mee… Ik had hem het jaar daarvoor al eens beloofd dat we ooit samen op reis zou gaan en nu was het uiteindelijk zo ver…

Die dag hebben we samen nog verder genoten van zijn verjaardag en van zon, zee en strand!

Mooie vooruitzichten...

2006-09-06T13:13:29+02:00

Wat er rond dat feestje was gebeurd heb ik dan maar links van me laten liggen. Het heeft geen zin om jezelf te blijven pijnigen, zeker wanneer je weet dat de fout bij anderen ligt. In dit geval was daar geen twijfel over…

Ik had trouwens iets veel leuker om me mee bezig te houden! Meer bepaald de verjaardag van Aeneas. 15 juli was de grote dag waarop mijn vriend 20 jaar werd. Een groot feest geven is sowieso niet aan hem besteed. Toch wou ik zijn verjaardag heel graag vieren. Ik begon ook al na te denken over wat ik zou kopen voor hem. Een origineel cadeau kopen is nu niet meteen één van m’n sterkste punten. Het was zijn mama die met een leuk idee kwam aandraven en dat plannetje heb ik dan ook uitgevoerd…

Alles leek perfect te lopen, maar ik had pech. Enkele dagen voor Aeneas’ verjaardag kreeg ik te horen dat ze zouden vertrekken naar de kust. De vriendin van zijn oudere broer had het uitgemaakt en om alle spanningen wat achter zich te laten zouden ze samen naar de kust vertrekken. Aeneas’ verjaardag viel midden in die periode. Ik begon al bang te worden dat ik mijn lieve schat niet zou zien op die dag.
Gelukkig zei Aeneas zelf al dat we die dag sowieso zouden afspreken. Dat was al een hele opluchting en een tijdje later kwam er nog beter nieuws! Ik mocht op zijn verjaardag naar de zee komen. Daarbovenop mocht ik blijven logeren in hun appartement. De vooruitzichten waren opnieuw rooskleurig! Ik kon bijna niet wachten om ook te kunnen vertrekken naar de zee…

Toen vriendschap een geldzaak werd...

2006-08-03T14:27:04+02:00

Eens de familiefeesten achter de rug lagen werd het tijd om na te denken over wat Aeneas en ikzelf samen nog allemaal zouden doen… Eén van de eerste zaken die op het programma stond was een verjaardagsfeestje met ons bendeke. “Ons bendeke” werd vroeger wel al eens in een postje vermeld. Het groepje bestaat uit mensen die ik al vrij lang ken. De personen die ik het minst lang ken zijn dan meestal de liefjes die erbij gekomen zijn…

Ditmaal waren we uitgenodigd voor een barbecue bij één van de koppels. Al verliep niet alles naar wens… Ik heb geen zin om het hele verhaal hier neer te schrijven, want het zou mij enkel frustraties bezorgen. Als ik het toch even kort samenvat komt het er gewoon op neer dat onze vriendschap een geldzaak werd. De directe aanleiding lag bij de cadeau die aan het koppel werd gegeven.

Het jammere aan heel de zaak is dat ik opnieuw enkele mensen “verlies” waarvan ik dacht dat ze mijn beste vrienden waren. Aan de andere kant begin ik het komen en gaan van vrienden gewoon te worden. Ik vind het nogal zielig dat ik zoiets moet neertypen, want ik had gehoopt veel vrienden voor het leven te hebben. Ik heb wel enkele vrienden voor het leven, maar ik had niet verwacht dat het zo’n klein aantal zou zijn… Al troost ik me met de gedachte dat er toch nog enkele mensen zijn die wel om vriendschap geven.
Een ding staat vast: aan vriendschap moet je werken, net zoals je aan een relatie moet werken. Dat is iets wat ik vrij laat beseft heb, maar beter laat dan nooit…

Ben ik onhandig?

2006-07-24T20:59:19+02:00

Kort na hét eerste familiefeestje waar Aeneas mee naartoe ging werd er aan de andere kant van de familie ook een feest georganiseerd. Het feest was ter ere van een nonkel en tante die dit jaar 25 jaar getrouwd zijn…

Er werd algauw beslist dat Aeneas niet zou meegaan naar dat feestje, want ik moest namelijk draaien op het feest die avond. Ik weet niet of ik dat hier ooit al vermeld had, maar ik ben dj in mijn vrije tijd. Meestal is dit voor privé-feestjes voor familie en vrienden. Af en toe doe ik ook wel eens een iets groter evenement. Wie weet heb je me al ooit eens ergens horen draaien ;o)

Hoe dan ook, Aeneas ging niet mee naar het feest omdat het nogal saai zou worden voor hem vanaf het moment dat ik zou moeten draaien. Zeker omdat dansen niet aan hem besteed is…

Er gebeurde die dag wel iets anders dat vrij memorabel was. Aeneas ging voor de allereerste keer met mij mee om mijn installatie op te zetten… Het zou aan de andere kant wel eens kunnen dat het meteen ook de laatste keer was. Alles verliep heel goed, maar Aeneas liet me toch weten dat het niet meteen zijn ding was. Al die kabels en draadjes leken hem een te grote warboel.
Hij deed het nochtans heel goed. Alles wat ik vroeg voerde hij perfect uit… Met als resultaat dat mijn installatie perfect klaarstond voor het avondfeest. Aeneas had wel nog een gevatte opmerking: “Amai Elias, als ik je zo bezig zie met jouw installatie, dan zou ik nog denken dat je handig bent…” Wat heb ik toch een grappig ventje hé… Alsof ik in alle ander gevallen onhandig zou zijn?

Hét feest!

2006-07-22T09:54:45+02:00

Ik was opgelucht toen de ontmoeting tussen Aeneas en mijn grootouders voorbij was. Vooral omdat ik wist dat Aeneas met een positief gevoel naar het feest kon vertrekken… Eenmaal op het feest aangekomen verliep het niet zo erg anders dan wanneer ik een vriendin zou hebben meegebracht. Iedereen was vriendelijk ten opzichte van Aeneas en we hadden niks te vrezen.

De trouwe lezers die na de lange wachttijd spectaculaire verhalen hadden verwacht ivm het feest moet ik teleurstellen. Het feest was gewoon leuk en er waren heel wat mensen blij dat ze Aeneas (na twee en een half jaar) uiteindelijk eens te zien kregen. Toch zijn er enkele "hoogtepunten" die ik jullie niet wil weerhouden!
Zo was er in het begin van het feest een oudere nicht van mij die duidelijk nog niet op de hoogte was van Aeneas en ik. Dat is heel begrijpelijk in zo’n grote familie, niet iedereen kan alles weten uiteraard. Toen ze toekwam stonden Aeneas, mijn broer en ikzelf bij elkaar in de buurt. Ze ging bij iedereen van de familie langs om even dag te zeggen. Eenmaal aangekomen bij ons vroeg ze: “Wie is er samen?” Het gezicht van mijn broer was op dat moment geld waard. Ik heb dan maar vlug gezegd dat Aeneas en ik bij elkaar waren, waarop mijn nicht heel gewoon reageerde: “Allé, proficiat hé.” De gemoedelijke sfeer rond Aeneas en ikzelf was opmerkelijk en zorgde voor een goed gevoel. Ik had er geen moeite mee om mezelf te kunnen zijn en ik denk dat Aeneas zich ook vrij goed voelde…

Ik wil jullie ook nog iets vertellen over wat Aeneas algemeen is opgevallen tijdens het feest… Aeneas kent mijn moeder al vrij goed en weet dat ze vrij luid spreekt (soms gaat dat wel eens naar roepen op.) Wat hem opviel is dat dit op zich een vrij luidruchtige familie is (ook al was het papa’s kant van de familie.) Je hoort nu en dan wel iemand luid schaterlachen en wanneer iemand iets te vertellen heeft dan is de kans groot dat zowat de helft van de tafel het gehoord heeft. Jaja, die tantes en nonkels van mij laten graag van zich horen. Voeg daarbij nog enkele glazen sangria en wijn… Jullie begrijpen het plaatje wel!?

Voor de kleine kinderen in de familie was er een springkasteel en er waren ook twee kleine zwembadjes. Het springkasteel werd grotendeels met rust gelaten door de de volwassenen, maar de zwembadjes kennen een heel ander verhaal…
Na het eten ging iedereen gezellig in de bloedhete zon zitten of men ging net de zalige schaduw van een parasol opzoeken. Het duurde dan ook niet lang voor iemand op het idee kwam om een bekertje te vullen met water en dat vervolgens over de rug van iemand anders leeg te gieten. Eenmaal dit gebeurd was begon het pas echt. Het hek was van de dam… Voor iedereen het goed en wel doorhad begon er een heus watergevecht. In het begin zat Aeneas vooral als toeschouwer te kijken, maar er was geen ontsnappen aan: hij zou en moest nat worden. Hij zou uiteindelijk nog eerder nat worden dan ik ;o)
Het was trouwens ook niet mijn idee om Aeneas te betrekken in het watergevecht, dat deden neven en nichten van mij. Eén bepaalde nicht begon plots zelfs te roepen: “Aeneas moet nog gedoopt worden.” Ze stookte daarna de allerkleinsten aan om Aeneas aan te vallen. “Dat is een nieuwe jongen in de familie. We moeten hem nog verwelkomen...” De eerste waterdoop was een feit. Daarna werden er ook nog heel wat mensen “gedoopt” met water en er werden zelfs enkele nonkels van hun stoel gehaald om hen daarna neer te zetten in het grootste zwembadje. Mijn pa was één van de eerste slachtoffers van deze volledige onderdompeling… Toen de kraan uiteindelijk werd afgesloten door een nonkel was een groot deel van de familie doorweekt en was het opnieuw tijd om wat te zitten in de zon. Het was die namiddag echt genieten!

Ik kon me geen leuker feest voorstellen om Aeneas voor de eerste keer mee naartoe te nemen. Alles liep vrijwel perfect… Het was een verademing voor hem en voor mezelf. Het verliep zelfs zo goed dat we pas rond 21.30 uur huiswaarts vertrokken!

Grootouders ontmoeten Aeneas

2006-07-18T18:36:24+02:00

Na een nachtje “rust” waren we klaar voor de grote uitdaging. Het moment van de waarheid kwam dichterbij en toen mijn grootouders de oprit opreden beloofde het spannend te worden. Ze waren wel geïnformeerd over de situatie, maar hoe ze zouden reageren ten opzichte van ons was een groot vraagteken.
Mijn oma en opa zijn niet meer zo goed te been en dat zorgde ervoor dat hun weg van de deur tot in de woonruimte wel eeuwen leek te duren… Aeneas’ hart klopte op dat moment waarschijnlijk vlugger dan dat van een verliefde puber. De hartkloppingen waren natuurlijk ook minder aangenaam dan de liefdeshartslag van tieners.

Toen ze uiteindelijk binnen waren keken ze naar mij en daarna naar mijn broer. Aeneas stond er middenin en werd even overgeslaan, want het leek erop dat ze niet goed wisten wat gedaan met hem… Uiteindelijk werd er even kort gezegd: “Dit is nu Aeneas. Aeneas, dit zijn mijn grootouders.” Daarna maakte mijn opa een grapje: “Ja, dat is er wel aan te zien dat wij de grootouders zijn.”

Het ijs was gebroken. Niet dat ze elkaar meteen in de armen zouden vallen, maar ze zouden elkaar alvast niet aanvallen. Op zich leek me dat een goed compromis. Deze eerste stap was voor Aeneas en ik belangrijk, want het bepaalde meteen de sfeer waarin we naar het feest vertrokken.

Wat het feest zelf bracht is voor de volgende post en ik zal er niet zo lang wachten als de vorige keer ;o)

De dag voor de grote dag...

2006-07-03T14:05:58+02:00

Zaterdagmorgen begon de stress voor Aeneas. Toen ik op msn kwam kreeg ik te horen dat hij al een tijdje op mij zat te wachten. Hij wou immers weten wat ik morgen zou aandoen. Wat was er dan zo belangrijk aan morgen? Was dat geen gewone zondag zoals iedere andere? Nee hoor, helemaal niet. Dit zou de zondag worden waarop Aeneas voor de eerste keer mee zou gaan naar een familiefeest (aan papa’s kant.)
Zo een onderneming brengt natuurlijk de nodige stress mee. Zeker wanneer je als eerste (en enige) holebikoppel naar het feest vertrekt. Het zou een hele opgave worden. Zo voelde Aeneas het alvast aan. Ik was er persoonlijk iets geruster in. Natuurlijk ken ik mijn familie ook beter dan Aeneas :o)

Zo begon het dus met het kleren"probleem". Aeneas wist niet meteen wat hij moest aandoen. Hij had niet zo heel veel zomerse kleren liggen in zijn kast en hij vroeg zich af hoe “sjiek” het feest zou worden… Uiteindelijk besliste Aeneas om die zaterdagnamiddag nog vlug wat nieuwe kleren te kopen. Met de trein vertrok hij naar Brugge en daar zou hij de eerste dag van de solden aanwenden als koopjesdag. Shoppen is iets wat ik nog vrij graag doe, dus ik heb meteen mijn diensten aangeboden om mee te gaan…
Na een hele dag winkels in en uit te lopen hadden we een T-shirt en een soort lichte polo gevonden. De polo zou hij dan ook meteen dragen op het feest. Leuk weetje: toen Aeneas de kleren liet zien aan zijn mama en aan zijn jongere broer werd meteen de aandacht gevestigd op de Elias"invloed" ;o)

Naast kleren hebben we samen ook nog een cadeautje gekocht voor mijn neefje (het was een feest voor zijn communie) en voor mijn tante en nonkel (zij organiseerden dit feest samen met de ouders van mijn neefje.) Voor de communiekant werd het een mooie balpen in metallic met een soort sleutelhanger. Voor tante en nonkel kochten we een mooie fotokader.

Omdat we de zondagmorgen op tijd wilden vertrekken naar het feest heb ik Aeneas gevraagd of hij niet kwam slapen die zaterdagavond. Na een kleine overweging werd besloten dat dit een goed idee was. We hebben die avond nog gewerkt aan een foto om in de fotokader te steken. Met behulp van de computer kan je immers mooie zaken realiseren. Zo hebben we het hoofd van mijn tante en nonkel op twee nieuwe lichamen geplaatst. Die twee zomerse lichamen situeerden zich dan weer op een exotisch eiland. Toen de foto’s klaar waren was het al vrij laat geworden en werd het tijd om in bed te kruipen. We wilden uiteraard fris zijn voor het feest dat steeds dichterbij kwam…

Hoe het feest uiteindelijk verliep is voor mijn volgende postje…

Moeilijke stappen

2006-06-24T14:12:12+02:00

Familiefeesten zijn er nu en dan wel eens bij ons. Met een grote familie is dat natuurlijk te verwachten. Er komen er binnenkort weer enkele aan en morgen staat de eerste in de rij. Het is een communiefeest aan de kant van mijn mama’s familie. Aangezien nu zowat iedereen weet dat ik een vriend heb, werd Aeneas morgen ook meegevraagd naar het feest. Op zich is dat natuurlijk al heel wat. Hij is alvast welkom bij de mensen die het feest organiseren.

Naast het feit dat hij werd meegevraagd zijn er nog enkele andere factoren die een gunstige invloed hebben. Zo gaat het feest door op een locatie waar het eenvoudig is om wat afstand te nemen. Terwijl heel wat andere feesten doorgaan in het huis van mijn grootouders en dat is iets minder gezellig. Het zou ook wel werken, maar iedereen zit dan in één woonkamer en dan zit je natuurlijk automatisch dichter op elkaar.
Ten tweede is er nog het voordeel dat een goede vriendin van mij helpt aan dit feest. En aangezien Aeneas die vriendin ook kent is dat alweer een extra persoon die hij kent. Zo is er altijd wel iemand waarmee hij zou kunnen praten.
Tenslotte zou ik ook zelf heel graag hebben dat hij meeging. Dan zou ik eindelijk eens dat lief meehebben waar ze allen zo graag naar vragen. Het is nu wel een jongen, maar daar moeten ze zich maar bij neerleggen. Ik ben al over de fase waarbij ik inzit over dergelijke zaken. En als Aeneas mee is, dan kunnen ze me alleszins niet verwijten dat ik hem verstop voor hen.

Ik had gehoopt, maar Aeneas heeft besloten om niet mee te gaan. Hiervoor heeft hij verschillende redenen. Veel ervan heb ik proberen weerleggen. Al komt het erop neer dat hij er nog niet klaar voor is. Ik weet dat ik niks mag forceren, maar jullie kunnen waarschijnlijk wel begrijpen dat het na die hele tijd zwijgen een verademing zou zijn om hem te kunnen meenemen. Op die manier zouden we beiden sterk in onze schoenen staan. En alle negatieve commentaar zou ik makkelijker over me laten gaan of misschien zelfs aanvechten indien nodig.

De grote redenen waarom Aeneas niet meegaat? Om te beginnen denk ik dat ik ervoor gezorgd heb dat Aeneas een beetje angst heeft voor die kant van de familie. Mijn mama had fel gereageerd op mijn outing en het is een feest aan haar kant van de familie. Daarbij komt nog eens dat ik Aeneas ooit heb verteld dat mijn grootouders het niet voor holebi’s hebben. Zij zijn van een oudere generatie en nog vrij katholiek. Daarnaast weet Aeneas ook dat ik langs die kant van de familie een nonkel heb die nogal tegen holebi’s is. Hij zei ooit: “Dat ze er zijn, tot daar, maar ik wil er niet mee geconfronteerd worden.” Natuurlijk is zo’n confrontatie nu onvermijdelijk.

Aeneas liet ook weten dat het emotioneel te zwaar zou worden morgen. Na alle stress van de examenperiode al meteen een nieuwe uitdaging aangaan is voor hem nogal veel denk ik. Daarbij komt nog eens dat hij volgende week normaal gezien wel meegaat naar een feest aan de andere kant van de familie. Twee weken na elkaar zou misschien een beetje veel zijn…

Ik had gehoopt, maar Aeneas ziet het niet zitten. Jammer voor mij, maar Aeneas beseft ook wel dat uitstel in dit geval moeilijk afstel kan worden. Ik hoop alleen dat hij met tijd wel de moed vindt om mee te gaan. Ik zou niet willen dat ze na een tijdje beginnen denken dat hij niet durft meegaan…

Dubbel leven op het internet?!

2006-06-19T00:20:31+02:00

Ik heb een eenvoudige persoonlijke website gemaakt die veel minder holebigetint is. De url van deze website geef ik hier liever niet vrij. Ik liet de website wel zien aan Sven en nog enkele holebi’s die ik ken via msn. Het zijn personen die ik vertrouw en ik weet dat ze de url van die website niet zullen doorspelen. Leuk weetje: die mensen heb ik hoofdzakelijk leren kennen via deze blog.

Nu kan ik jullie geruststellen dat die website niet zo bijzonder is. Al was het wel de aanleiding voor wat e-mailverkeer met Sven. In zijn e-mail stond iets wat ik hier ook even wil aanbrengen. Even de e-mail samenvatten: Ik de indruk dat op je persoonlijke website niets te vinden is dat te maken heeft met je homoseksualiteit? Je lijkt op internet een dubbel leven te leiden. Ik merk het aan je posts op je two-worlds-blog. Langs de ene kant zet je die vol met holebi-reclame, en langs de andere kant ben je soms heel afkerend tegen die holebi-cultuur. Dat moet je met toch eens uitleggen :-)

En dan plaats ik hier gewoon even mijn antwoord:
Je hebt gelijk, er is niet veel te vinden in verband met het holebi zijn. Wat er wel op staat is een foto van mijn vriend en ik. En bij mijn persoonlijke gegevens staat zijn echte naam vermeld. Eigenlijk is dat voor mezelf dan weer een nieuwe stap na Two worlds. Op Two worlds schrijf ik onder een alias, maar de url van deze nieuwe website staat in de nickname van m'n “gewone” msn en onderaan m'n e-mails van m’n gewone e-mailadres. Dat wil zeggen dat iedereen die ik ken die site kan bezoeken. En niet iedereen van die mensen weet dat ik een vriend heb. Dus als ze dat toevallig ontdekken dan zie ik het als een soort van "outing".

Het zijn kleine stappen, maar ik probeer het minder en minder te verbergen. Niet dat ik rondloop van: "hé, ik ben holebi", maar ik heb niet langer zin om me te blijven verstoppen. Een belangrijk punt daarin is dat mijn ouders me steeds meer en meer beginnen te steunen en dat mijn grootouders weten dat ik holebi ben. Dus nu weten m'n vrienden en familie dat ik holebi ben. Even meegeven dat er slechts weinigen van die vrienden of familie weten van Two worlds. Dit is ook om op veilig te spelen, want er staan toch vrij veel persoonlijke dingen op m'n blog.

Dus deze website is wel een stap richting het uitkomen voor m'n geaardheid en me niet langer verstoppen voor sommige mensen. Al staat er inderdaad niet meer dan een foto van ons op en dan staat bij persoonlijke gegevens de naam van mijn vriend. Om maar aan te tonen dat het voor mij persoonlijk toch vrij grote stap is. Al kan ik goed begrijpen dat dit voor anderen niet zo lijkt.

Over die reclame voor alle holebi-initiatieven die ik zet op mijn blog… Dit is vooral om andere mensen wegwijs te maken én ook omdat ik dergelijke sites steun. Zelf lees ik af en toe wel eens een holebisite en ik vind dat ik zoiets beter positief kan stimuleren dan erover te zwijgen. Wat nog steeds niet wil zeggen dat ik zou moeten meedoen aan die holebi-cultuur. Want je hebt gelijk wanneer je zegt dat ik er vrij afkerend tegenover sta. Al is dat een persoonlijke mening. Ik heb er trouwens geen probleem mee dat anderen zich beter voelen door bijvoorbeeld te gaan naar holebifuiven, - kampen,... Goed voor hen, maar niet voor mij gewoon. Dus ik ben niet tegen, maar voor mezelf zie ik dat niet meteen zitten... En dat komt dan vooral weer omdat ik geen vriend meer hoef te zoeken, die heb ik momenteel nog altijd. En mijn vriend heeft ook geen behoefte aan holebi-activiteiten, dus daar blijft het bij...

Grenzen vervagen...

2006-06-15T15:41:39+02:00

Leven in twee werelden. Het was de aanleiding voor de naam van dit blogje. 310 dagen geleden werd Two worlds in het leven geroepen. Ik kan hier mijn gevoelens kwijt en tegen alle verwachtingen in krijg ik enorm veel positieve reacties terug. Er zijn mensen die zich herkennen in (delen) van dit verhaal, mensen die meeleven, mensen die het verhaal gewoon graag lezen,…

Vandaag heb ik het gevoel dat de titel Two worlds in zijn betekenis begint te vervagen. 893 dagen geleden nam ik een sprong in het onbekende. Het begon met een lieve kus met een prachtige jongen die jullie kennen als Aeneas. Samen met Aeneas ging ik op “tocht”. Tot op dit moment lagen er op onze weg soms mooie uitgestrekte velden, maar ook hoge heuvels. Om nog maar van bergen te zwijgen… In een heterorelatie is het niet altijd even eenvoudig en dat gaat zeker ook op voor holebi’s. Toch zit ik op een soort keerpunt. Voor me zie ik geen hindernissen, die lijken achter en naast me te liggen.

Voor me zie ik enkel die uitgestrekte vlakte. Hoe dat komt? Dat wil ik jullie graag vertellen. Sinds kort weten mijn grootouders die nog leven dat ik homo ben. Nee, ik was niet degene die hen het nieuws heeft verteld. Dat werd gedaan door mijn ouders. Ik wist dat ze makkelijker over mijn homo-zijn konden babbelen dan vroeger, maar ik had met hen nog niks afgesproken over hoe, wanneer en waar ik me zou outen tegenover mijn oma en opa. Eerlijk gezegd wist ik niet meteen hoe ik het in godsnaam zelf zou moeten aanbrengen. Mijn opa had vroeger al duidelijk laten weten dat hij geen fan is van holebi's en dat hij vurig hoopte dat er nooit één van zijn kleinkinderen met iemand van hetzelfde geslacht zou komen aandraven...

Wie mijn vorige post heeft gelezen weet natuurlijk dat de outing tegenover mijn mama's ouders sowieso binnenkort zou plaatsvinden. Mijn grootouders zijn namelijk uitgenodigd naar een feest waar Aeneas ook mee naartoe mag gaan... Om er korte metten mee te maken hebben mijn ouders het dan maar verteld aan mijn oma. Ik had mijn ouders gezegd dat Aeneas enkel zou meegaan naar het feest als oma en opa al op voorhand de hoogte werden gebracht van onze relatie. Die woorden moeten in hun achterhoofd hebben gespeeld wanneer ze het aan mijn oma hebben verteld.

Zelf was ik er dus niet bij. (Ik moest nog teveel blokken voor mijn examens.) Ik heb de eerste reactie van mijn oma dus niet gezien, maar mijn ouders hebben me er wel kort over verteld. Ze wisten me te vertellen dat oma het niet goed begreep. En dan heb ik het niet over het feit dat ze niet zou weten wat homo's zijn, maar over het feit dat ze niet begrijpt dat ik homo ben. Ze had zich duidelijk niet aan dergelijk nieuws verwacht. Aan opa hebben ze het nog niet verteld. Dat gaat oma normaal gezien doen. Zij weet het best hoe je dergelijk nieuws aan zijn oren moet brengen. Hij zal er waarschijnlijk niet echt mee kunnen lachen, maar zijn echte reactie kom ik waarschijnlijk heel binnenkort wel te weten op het feest...

Het feest, dat wordt nog zo'n legendarische belevenis. Aeneas heeft ervoor geopteerd om zijn "angsten" overboord te gooien en mee te gaan. Iets waar je hem voor mag bewonderen, want de keuze was niet zo evident. Zeker niet als je weet dat het een feest aan papa's kant. Papa heeft samen niet meer of minder dan 10 broers en zussen. Die broers en zussen hebben elk een partner en nog kinderen. Ik heb aan deze kant van de familie zo'n 30-tal neven en nichten. Meer dan een volle klas dus ;o) Komt daarbovenop nog eens dat er ook heel wat andere mensen op het feest zullen zijn die ik zelf ook niet echt goed ken. En tenslotte zijn er nog mijn grootouders. Een mooie bende om tegenaan te kijken... Toch heb ik Aeneas ervan verzekerd dat hij niet "bang" hoeft te zijn.

Waarom lijkt de naam Two worlds nu minder te passen dan in het begin? Dat is heel eenvoudig uiteraard. Ik leef steeds minder in twee werelden. Ik kan meer en meer mezelf zijn. Ik ben wie ik ben en ik heb een vriend. Zo is het nu eenmaal en dat vind ik ondertussen doodnormaal... Nu wordt het afwachten wat "het feest" geeft, maar jullie zitten alvast op de eerste rij om het nieuws te lezen...

Sprong voorwaarts...

2006-06-09T21:56:09+02:00

In het begin van een outing lijkt alles zo enorm groot. Iedere stap die je neemt vraagt zoveel energie. De opluchting is dan ook des te groter wanneer je positieve reacties terugkrijgt. Al geldt ook het omgekeerde. Wanneer iemand negatief reageert lijkt het alsof een mes dat al gevoelig dicht bij je hart zit steeds dieper wordt gedrukt.

Gelukkig wordt het outen met tijd dus iets makkelijker. Al hangt dat allemaal veel af van de situatie. Enkele dagen geleden ontdekte ik dat de situatie weer veranderd is. Hiervoor zorgden mijn ouders. Niet onbelangrijk, want zij blijven toch nog steeds een belangrijke veilige haven voor mij. Wat zij denken en voelen raakt mij. Alles wat ik doe kan effect hebben op hen en omgekeerd… Nu was het mijn mama die plots met het nieuws aankwam.
Ik weet niet meer hoe het precies ter sprake kwam, maar het kwam erop neer dat mama de moed had gevonden om aan haar jongste zus te vertellen dat ik homo ben. Een niet te onderschatten stap in haar outing, want vergeet niet dat ook ouders van holebi’s zich ergens moeten 'outen'. Hun zoon of dochter is anders dan de 'grote massa'. Er zijn misschien wel veel holebi’s, maar in de maatschappij blijft hetero zijn toch nog steeds een soort norm.

Hoe dan ook. Ik kon het nieuws haast niet geloven. Ik was enorm blij. Dit vond ik een teken dat aangaf dat mijn ouders ook vooruit gaan in het verwerkingsproces. Het wordt zelfs nog beter, want aan papa’s kant van de familie weten ze wel al dat ik homo ben. (Al hebben ze Aeneas nog nooit gezien.) Binnenkort zijn er dan ook weer enkele feesten aan deze kant van de familie en ook Aeneas is uitgenodigd. Al zit er een addertje onder het gras… Naast wijzelf en Aeneas zijn ook mijn grootouders uitgenodigd. De ouders van mijn mama met andere woorden. Zij weten nog steeds niet dat ik holebi ben.

Toen zei mama me gewoon dat Aeneas mocht meegaan. Haar ouders zouden het toch ooit te weten komen en daar was ze zich van bewust. Ik denk dat ze in het begin van de relatie tussen Aeneas en ikzelf nog had gehoopt dat het niet lang zou duren. Dat het een bevlieging was, maar nu ik bijna twee jaar en een half samen ben met deze schitterende jongen bekijken ze het anders. Ze voelen zich gesterkt door die lange periode. Ze beseffen dat het niet zomaar een bevlieging is. Ik zeg niet dat ze het makkelijk hebben om er mee om te gaan, maar ook zij leren er beter mee omgaan.

Ik denk dat mijn grootouders dus binnenkort ook te weten zullen komen dat ik homo ben. Iets waar ik niet echt naar uitkijk, want ik weet dat ze het niet voor holebi’s hebben. Aeneas wil alvast dat ze het nog weten voor dat de feesten eraan komen, want hij wil niet geïntroduceerd worden en ondertussen voor een schokeffect zorgen. Hij wil dat ze het al weten nog voor dat ze hem ontmoeten. En daar kan ik eigenlijk wel inkomen :o) Hoe alles zal verlopen komen jullie uiteraard nog wel te weten in één van m'n volgende posts...

Examens

2006-06-02T20:55:21+02:00

Het is weer zover. Examenstress voor dit jeugdig liefdeskoppel. (En voor alle hardwerkende en minder hardwerkende studenten.) Aeneas en ikzelf zijn ondertussen al even bezig met onze examens. Vrij veel interessants valt er in die periode niet te vertellen. Ik heb ook niet veel tijd om nu te bloggen. Toch wou ik jullie even trakteren op dit korte berichtje.
Ik ga het ook niet te lang maken, want zo meteen neem ik nog even de auto en rijd ik richting Aeneas. Het is alweer een week geleden dat ik zijn armen rond de mijne mocht voelen. En het lijkt wel een eeuwigheid geleden dat ik zijn zachte lippen mocht voelen op mijn huid…

Wat staat er misschien te gebeuren: als hij braaf is krijgt hij een massage, want dat is iets waar hij af en toe naar vraagt. En zeg nu, wie kan nu niet genieten van een (amateuristische) massage? Natuurlijk moet hij daarvoor eerst braaf zijn ;op We zien wel hoe het loopt en hoeveel zin ik straks nog heb om een massage te geven. Want je kan er niet onder uit: een examenperiode is vermoeiend. Vermoeiender dan gewoon les volgen alvast.

Tijd om te vertrekken. Tot binnenkort!

Eerste holebigetint feestje

2006-05-26T12:30:54+02:00

Ik weet niet of ik het hier ooit al vermelde, maar ik ben in mijn vrije tijd dj. Grote fuiven doe ik niet, maar kleine feestjes vind ik echt tof om te doen. Meestal draai ik voor vrienden en familie. Ik zie het als een soort vrijwilligerswerk ;o)
Vorige zaterdag mocht ik opnieuw draaien in ‘Queens’. Dit is een pub in Oostkamp. Voor alle duidelijkheid: geen café, maar een pub! Het grote verschil volgens de uitbater: in een pub word je meer ‘gesoigneerd’ dan in een café. Wat leuk is om te weten: de twee uitbaters van de pub heten Mark en Mark. Of de namen correct geschreven zijn weet ik niet, maar wat ik wel weet is dat deze twee heren homo’s zijn. Iets waarvan ik op de hoogte was gebracht voor de fuif begon, maar het is toch de moeite waard om het hier even te vermelden dacht ik zo. Al was het maar omdat ik zelf homo ben :o)

Het feestje dat ik deze keer mocht draaien was een verjaardagsfeestje voor mijn nicht en voor een goede vriend van haar. Die vriend is eveneens homo, voor wie het allemaal wil weten ;o) Dan kan ik ook nog meegeven dat mijn nicht zelf ook een vriend heeft (die dus geen homo is.) Het werd een feestje met iets meer dan 80 genodigden. Waaronder veel familie van beide feestvarkens. Er waren dus wel wat mensen die ik kende op het feestje. Naast neven en nichten hadden de jarigen ook hun vrienden uitgenodigd.

Eigenlijk kan ik dit beschouwen als mijn eerste holebigetint feestje. Het holebigehalte lag hoger dan op alle andere feestjes waar ik reeds naartoe ging. Niet dat er op andere feestjes geen holebi’s rondlopen, maar meestal zie je ze op gewone feestje niet meteen kussen. Iets wat hier dus wel het geval was.
Zin om te dansen hadden ze wel. Net voor de jarigen een kort woordje zouden richten naar hun gasten, draaide ik Footloose van Kenny Loggins. Een liedje dat me altijd doet denken aan de fantastische reeks Will & Grace. En dan meer bepaald aan de aflevering waarin Will samen mag dansen met Kevin Bacon. Op dat liedje van Kenny Loggins zag ik al dat de sfeer er goed in zat. Enkelen konden hun benen niet langer bedwingen en hadden meteen zin om te dansen.

Na het welkomstwoordje van de twee 23-jarigen werd het tijd om de dansvloer als geopend te verklaren. En ja hoor, de ambiance zat erin. Tot rond twee uur werd er goed gedanst en gefeest. Verschillende aanvraagjes passeerden de reveu en ik probeerde om het volk te entertainen. Vanaf twee uur begonnen heel wat mensen het feestje te verlaten. De vermoeidheid van het vele dansen was onvermijdelijk. Toch ging het feestje nog door tot vier uur. Daarna moest ik sowieso afsluiten van de uitbaters. Iets wat ik niet zo erg vond, want ook ik begon te verlangen naar mijn bedje.

Tijdens het afbreken van mijn installatie kreeg ik van Mark te horen dat ik de laatste persoon was die in dit zaaltje gedraaid zal hebben. Het zaaltje wordt immers helemaal veranderd en het wordt mee opgenomen bij de pub. Rond halfvijf was ik klaar met opkuisen. Ik was er al stilletjes aan begonnen tijdens het feestje zelf. Zodat ik een kwartier extra werk kon uitsparen. Rond vijf uur zag ik dan mijn bedje en moe, maar voldaan kon ik slapen gaan…

De Da Vinci Code leidt tot krasse uitspraken

2006-05-18T22:27:57+02:00

Een tijdje geleden mocht ik nog schrijven voor de gerenomeerde portaalsite gay2day.be. Die website is momenteel niet meer online. Toch kriebelt het nog wel eens om iets te schrijven. Toen ik enkele dagen geleden een artikel las in het weekblad Knack had ik opnieuw zin om hierover iets te schrijven. Een kort stukje uit dat artikel werd gepubliceerd als nieuwsteletex op volgende website: www.weljongniethetero.be. Het volledige artikel vind je hieronder en ik denk er ook aan om misschien te gaan schrijven voor www.weljongniethetero.be. Tenzij de mensen achter gay2day.be nog met een nieuw project op de proppen zouden komen... Je weet maar nooit!

Op 17 mei ging de verfilming van het boek De Da Vinci Code in première in Cannes. Nu komt de film wereldwijd in de zalen. Het boek en ook de film zorgden reeds voor veel controverse. Zo werd het boek meteen geplaatst op de verboden lijst van het Vaticaan. Daarnaast brengt het boek heel wat vragen naar boven in verband met de figuur Jezus Christus. Kort samengevat, voor wie het nog niet gelezen heeft: in De Da Vinci Code heeft de Kerk een groot geheim – Jezus Christus had een kind met Maria Magdalena – dat al eeuwenlang wordt beschermd. Het Opus Dei wil dat geheim in handen krijgen om de nieuwe leiding van de Kerk te kunnen chanteren, en gaat daarbij nogal drastisch te werk, bij middel van de professionele moordmonnik Silas. Op het einde blijkt ook dat het Opus Dei werd gemanipuleerd.

In het gerenommeerde weekblad Knack stond deze week een interview met Stefaan Seminckx. Hij is de Belgische woordvoerder voor het Opus Dei. In dat artikel doet de heer Seminckx ook enkele uitspraken over holebi’s die ik u niet willen onthouden…
Ergens in het artikel zegt Stefaan Seminckx dat het beste is te doen wat God van ons verwacht. Van de meeste mensen verwacht Hij dat zij huwen. Van celibatairen verwacht hij iets anders. Na deze uitspraak wierp interviewer Joël De Ceulaer de Opus Dei woordvoerder volgende vraag toe: ‘Verwacht Hij van sommigen ook dat zij hun leven delen met iemand van hetzelfde geslacht?’ Seminckx heeft het moeilijk om daarover te spreken zonder misverstanden uit te lokken, maar komt wel tot een antwoord. De Kerk verwerpt holebi’s niet, de Kerk houdt veel van jou, de Kerk heeft veel respect voor jou. Maar jij moet ook respect hebben voor de Kerk.
Met dit dubbelzinnige antwoord komt een mens niet veel vooruit, maar het interview leverde nog meer op. Ook volgende dingen werden gezegd door Seminckx… De Kerk denkt dat een homoseksuele relatie geen volwaardig alternatief is. De roeping van de mens bestaat erin om Gods liefde te beleven binnen het huwelijk of het celibaat. Binnen het huwelijk omdat het een scheppende relatie is. En binnen het celibaat omdat daarvan een zekere vaderlijkheid uitgaat.

Daarnaast worden holebi’s ook vergeleken met rokers die op consultatie gaan bij de dokter. Het is zijn plicht om te zeggen: uw rookgedrag is schadelijk voor u. De dokter zal niet zeggen: kom nooit meer terug! Nee, die zou zeggen: kom nog meer, want u hebt het meer nodig dan iemand anders. Tegen een homoseksueel zou Seminckx dus hetzelfde zeggen: dit is niet wat God van u verwacht.
De interviewer werpt tegen dat die uitspraken moreel niet correct zijn en zelfs wetenschappelijk niet correct. Homoseksualiteit is een volstrekt natuurlijke geaardheid die ook bij dieren voorkomt. Hierop kwam het tegenantwoord dat een dier nooit de eigen waardigheid volledig ten dienste kan stellen van een andere persoon, zoals een man ten aanzien van zijn vrouw. Natuurlijk wist De Ceulaer hier vlug op in te spelen met de vraag ‘Of een man ten aanzien van een man?’
Seminckx: Vriendschap kan prachtig zijn. De vraag is: moet dat tot uiting komen in seksualiteit?
De Ceulaer: Nee, de vraag is: mág dat, zonder commentaar?
Seminckx: Volgens de kerk niet. Omdat de enige manier waarop wij volgend de Kerk effectief Gods beeld en gelijkenis kunnen zijn, die van het huwelijk en het celibaat zijn.
Waarop De Ceulaer besluit: ‘Iets anders dan maar…’

Bron: Knack – Weekblad 36e jaargang nr. 19 van 10 tot 16 mei 2006

Het feest

2006-05-18T00:02:05+02:00

De feestzaal vond ik persoonlijk heel mooi. In de ingang stond een soort fontijn die zorgde voor de nodige sfeer en de receptie werd gehouden in een soort reusachtige 'veranda', ik kan het moeilijk anders beschrijven... Ik kende ook hier niet zoveel mensen, maar toch werden er wat leuke babbels gehouden. Voor mij was het vooral belangrijk dat het gebeuren goed aanvoelde. En dat was ook effectief zo. Ik voelde me nooit echt bekeken, ook al waren heel wat mensen geïnformeerd over de relatie tussen Aeneas en ikzelf.

Na de eerste receptie (die vrij lang duurde naar mijn aanvoelen) werd het tijd om wat te eten. Het was een enorm lekker voorgerechtje. Na dat eerste voorgerechtje was er nog een receptie voor mensen die uiteindelijk ook zouden aansluiten bij het avondfeest... Het avondfeest verliep in een gemoedelijke sfeer en ik heb er opnieuw van genoten. Ook toen het tijd werd om een danspasje te wagen ben ik niet blijven zitten, al heb ik hier minder gedanst dan dat ik op andere feesten zou dansen. Een slow met Aeneas zat er niet in, al vond ik dat ook niet echt nodig. Ik denk ook niet dat Aeneas daar op zat te wachten. Een dansje met Aeneas' mama zat er wel in. Veel kan ik daar niet over vertellen, maar persoonlijk vond ik dat wel eens leuk :o)

Op een bepaald moment werd Aeneas moe. Ik was ook niet al te fit meer en toen hebben we beslist om te vertrekken. Zijn jongste broer ging terwijl ook al mee naar huis. Het was nog een vrij lange weg en ik kon het niet laten om nu en dan commentaar te geven op de rijstijl van Aeneas. Niet dat er iets verkeerd mee is, maar ik ben nogal een perfectionist bij momenten... Niet meteen de meest makkelijke persoon om mee samen te leven dus. Gelieve deze bedenking onder ons te houden, want m'n ouders en Aeneas vinden het waarschijnlijk maar al te leuk wanneer ik dit toegeef ;o)
Eenmaal thuisgekomen werd het tijd om dicht tegen elkaar aan te kruipen op de matras van van Aeneas. (We hadden de matras op de grond gelegd omdat dit gewoon handig is.) Wat er toen nog gebeurde of net niet gebeurde laat ik aan jullie verbeeldingskracht over. Ik weet alvast dat ik uiteindelijk zalig geslapen heb...

De viering

2006-05-10T20:42:52+02:00

De trouw zelf was mooi. Er was minder volk dan ik had verwacht, maar ik ben dan het dan ook gewoon om me te begeven tussen relatief grote groepen. Ik heb nogal een grote familie. In tegenstelling tot mijn familie, was dit stukje familie van Aeneas vrij klein. Ze zaten allemaal in een halve kring vooraan in de kerk. Aeneas, zijn broer en ikzelf zaten gewoon in de kerk. Vreemd eigenlijk dat ze ons niet gewoon bij de andere familie hadden geplaatst. Dat was eenvoudig om te organiseren leek mij. Voor de rest was de trouw zoals de meeste andere trouwen. Met andere woorden: er hing een gemoedelijke sfeer en enkel blije gezichten te bespeuren... Toch waren er enkele mindere momenten. Zoals bijvoorbeeld de preek van de priester. Die begon wel erg ver af te wijken van het onderwerp trouwen. Hoe hij erbij kwam om de onderwerpen 'jeugdbeweging' en 'probleemmeisjes' erbij te halen!? Voor zover ik weet waren de bruidegom en de bruid niet actief in een jeugdbeweging en als ze er al in hadden gezeten, dan zou dat wel al een heel tijdje geleden geweest moeten zijn... En het onderwerp 'meisjes met problemen' kon ik al helemaal niet plaatsen.

Uiteindelijk ging de viering nog vrij vlug voorbij en mochten we richting feestzaal vertrekken... Aeneas moest met zijn eigen autootje de suite volgen en ook dat was geen eenvoudige opdracht. Een naderende auto had alvast niet de intentie om in te houden op het moment dat wij aan het invoegen waren... Gelukkig geen botsing en dus ook geen problemen. Het eigenlijke feest kon beginnen...

Net voor alles echt begon...

2006-04-25T19:09:52+02:00

Het was even zoeken om op de bestemming te raken, maar uiteindelijk is het ons toch gelukt. En toen begon het pas echt. Voor de viering in de kerk gingen we nog even naar de bruid en bruidegom. De trouwers stonden klaar om iedereen te verwelkomen. Buiten Aeneas en zijn gezin kende ik daar niemand. Ergens is het wel raar om ergens als vreemde binnen te komen, maar ach, je komt zo vaak in van die situaties. Het enige wat bij deze ervaring ietsje anders was, was het feit dat ik bij de familie terecht kwam van mijn vriend en niet zomaar eender waar…

Gelukkig is Aeneas’ familie niet al te groot. Aeneas was ook steeds in de buurt, dus ik had iemand om mee te praten. Het was nog even wachten voor de trouw begon… Tot de ceremonieleider plots zijn regelingen begon uit te leggen. Wie loopt waar? Wie moet in welke auto? Enzovoort… De draaimolen kwam in gang…

De voorbereiding

2006-04-15T19:44:07+02:00

Nog voor de trouw van start ging kreeg ik te horen van Aeneas dat er een familielid van aan de kant van de bruid had gevraagd om niet te tonen dat we een koppel waren…Dit had Aeneas geraakt en persoonlijk vond ik het ook jammer dat die man dat had gevraagd. Toch kon ik het relativeren. Iedereen weet dat er homofobe mensen rondlopen en meestal komt dit door het negatieve beeld dat ze van holebi’s hebben. Gelukkig voldoen Aeneas en ikzelf niet meteen aan dat stereotiepe beeld…

Eindelijk was het dan zover. De dag van de trouw. Alles was vrij precies gepland en toen ik bij Aeneas thuis kwam was de spanning lichtjes voelbaar. Iedereen was zich voor aan het bereiden en Aeneas’ mama was nog naar de kapper… Toen ze thuis kwam was er nog de delicate vraag of ze de halsketting die ze had zou dragen. De meningen waren verdeeld… Misschien viel het net iets te zwaar uit met de ketting en dat zou uiteindelijk ook de eindconclusie worden.

Bezoek! Aeneas’ oma kwam binnen gevallen. Ze wist natuurlijk dat ik daar ook zou zijn. Het nieuws dat Aeneas een vriend had was al een hele tijd geleden aan haar oren gekomen… Toch was dit de eerste keer dat ik haar als vriend van Aeneas mocht ontmoeten… Ze gaf me een hand en zei dat ze me eens bij haar thuis verwacht. Ik vond haar een aangename oma. Mochten mijn grootouders op zo’n manier kunnen reageren, dan zou ik me heel gelukkig prijzen. Al zal dat heel waarschijnlijk niet het geval zijn.

Nog meer bezoek. Een neef en tante van Aeneas kwamen nog even kijken voor we naar de trouw zouden vertrekken. Het huisje helemaal vol. Opwinding en een gevoelige stressfactor hingen in de lucht. Als ik het vergelijk met m’n eigen gezin dan is het hier helemaal anders. Veel rustiger lijkt mij of misschien is dat slechts verbeelding…

Aeneas en ikzelf zouden met een auto rijden. Zijn ouders en broer met nog een andere auto. Het avontuur kon beginnen…

Het vervolg in de volgende post…

Nieuwe sprong in het onbekende

2006-04-11T19:27:19+02:00

Het ligt al een tijdje achter de rug, maar toch blijft het groot nieuws. Ik heb voor het eerst een deel van Aeneas’ familie ontmoet. Zijn broers en ouders kende ik al langer, maar andere familie daarnaast had ik nog niet ontmoet…

Waar in het begin van onze relatie alles akelig en angstaanjagend leek qua outing naar anderen toe, voelde deze ervaring helemaal anders aan. Ik had weinig zenuwen, ik was niet bang. Ik voelde me zelfs vrij goed bij de situatie, ook al wist ik nog niet wat er precies te gebeuren stond. Wat ik wel wist, was dat de meeste familieleden al op de hoogte waren van de relatie tussen Aeneas en mij. En nu kwam het uitgelezen moment om de familie te leren kennen. Aeneas en ik waren uitgenodigd op een trouw…

Voor het eerst werden we als koppel aangesproken door andere mensen buiten onze dichtste vrienden en familie. Het begon bij de uitnodiging van de trouw. Op de enveloppe stonden twee namen naast elkaar: Aeneas en Elias. Die uitnodiging kreeg ik uiteraard nog een hele tijd voor de trouw, maar toch vond ik dit prachtig. Ik werd persoonlijk uitgenodigd. Of beter: Aeneas werd persoonlijk uitgenodigd en ik mocht als een partner aan zijn zijde meegaan. De idee alleen al vond ik zalig.

Hoe het er op de trouw zelf aan toe ging spaar ik voor een volgende post…

Happy end

2006-03-27T12:37:44+02:00

Uiteindelijk kwam Aeneas toch naar het evenement. Nadat zijn plannetje in het water was gevallen (zie vorige post) heb ik zelf contact opgenomen met een goede vriendin van Aeneas. Zij was bereid om samen met Aeneas te komen. Uiteraard heb ik er dan ook voor gezorgd dat ze die avond niet moesten betalen voor hun ticket. De oplossing lag dichterbij dan verwacht…

Jammer genoeg werd de avond vrij saai voor hen. Bij de sketches zaten heel wat insiders en enkele acts liepen enorm uit… Desalniettemin was Aeneas blij dat hij gekomen was. En ook al heeft Aeneas dat die avond niet kunnen merken: ik was ook héél blij dat hij er was. (Ik had die avond alleen veel aan m’n hoofd organisatorisch gezien…)

Verrassing...

2006-03-22T22:17:24+01:00

Mooie intenties dreigen soms verloren te gaan… en onvoorziene omstandigheden komen dan ook altijd vrij onvoorzien…

Wie dit leest moet weten dat ik niet meteen de eenvoudigste persoon ben om mee samen te leven. Zo hebben Aeneas en ikzelf al eindeloze discussie gehad over het samen uitgaan. Dat onderwerp komt telkens terug. Ik heb het er soms zo moeilijk mee dat hij nooit mee gaat wanneer ik hem uitnodig. Aeneas heeft aan de andere kant dan ook weer enkele goede redenen om niet mee te gaan. Ik had hem opnieuw uitgenodigd voor een evenement waar ik zelf ook aan gewerkt had… Hij liet me al ruim op voorhand weten dat het niet zou lukken. Dat kon ik goed geloven, want ik weet dat Aeneas momenteel hopen werk voor zich heeft liggen…

Natuurlijk was dat buiten Aeneas zelf gerekend, want die had de intentie om mij te verrassen. Hij bestelde kaarten via een goede vriendin van mij. Zij zouden dan samen komen… Op zich is dat al zo lief! Toen ik het hoorde was ik enorm gelukkig. Hij wou me gewoon verrassen. Natuurlijk horen jullie mij al aankomen. Hij WOU me verrassen. Het plannetje viel in duigen toen mijn beste vriendin plots niet meer mee kon gaan naar het evenement… Aenaes was teleurgesteld. Toen hij wist dat het niet meer zou lukken vertelde hij me over zijn plannetje. Ik zei hem dat de intentie al meer dan voldoende was voor mij, maar aan de andere kant had ik hem er graag bij gehad… En ook Aeneas zelf vond het jammer dat hij met niet meer kon verrassen…

Dit is niet het einde van het verhaaltje, maar de rest volgt in m’n volgende post.

20 jaar

2006-03-18T16:45:54+01:00

Lang geleden dat ik hier nog iets gepost heb. Sommigen vinden dit misschien jammer. Aan hen bied ik graag mijn excuses aan. De reden waarom jullie zo weinig van mij horen is omdat ik het héél druk heb. (Wie niet denk je dan uiteraard.)

Vandaag post ik wel even een berichtje. Ik word namelijk twintig jaar en ik wou iedereen ook even laten weten hoe het nog gaat met mij! Ik kan jullie zeggen dat ik heel gelukkig ben en dat ik Aeneas nog steeds héél graag zie! We zijn trouwens ook weer een stapje vooruit in onze relatie, maar daar horen jullie in mijn volgende post alles over!

Familiefeesten

2006-02-26T15:41:04+01:00

Aeneas ging uiteindelijk niet mee naar het familiefeest. Toch kon ik het niet laten om er zaterdagavond even over door te gaan. Het was niet mijn bedoeling om eindeloze discussies met hem te voeren, maar ooit wil ik hem naast mij op feesten. En ik denk dat hij dat ook wel begrijpt. Ik weet ook zeker dat hij bij heel wat mensen in de smaak zou vallen. Ik heb hem graag, dan kan het niet dat de hele wereld het tegenovergestelde zou denken... Ik wou dat ik Aeneas vertrouwen kon geven in de situatie. Aan de andere kant wil ik hem niks opdringen. Zijn geluk gaat voor alles, zelfs als ik daarvoor een deeltje van mijn eigen wensen moet uitstellen… Na onze discussie had ik het gevoel dat ik teveel gepusht had en dat was niet mijn bedoeling, maar an de andere kant wou ik ook mijn gevoel erbij verwoorden.

Op het familiefeest was er niemand die meteen vroeg: “Waar is die vriend van jou nu?” Iets waar ik alleen maar blij om kon zijn, want dat zou meteen een grote confrontaties zijn geweest. De eerste die erover begon was Stijn. Hij komt al zes jaar mee naar de familiefeesten. Samen met mijn nicht Stefanie. Hij zat simpelweg naast me aan tafel en zei: “Ik heb gehoord dat jij nu een vriend hebt…” Het eerste korte gesprekje over Aeneas was een feit. Ik was blij dat het Stijn was die erover begon. Hij is zo iemand waar je een normaal gesprek mee kan voeren zonder al te veel taboe.

Later werd ik geroepen bij een nichtje van me. Ze vroeg me wanneer ik Aeneas nu eindelijk eens zou meebrengen. Ze vond kennelijk dat ik hem al lang genoeg had verstopt voor de familie. Ook Stefanie begon over Aeneas. Ik vertelde haar dat Aeneas zich waarschijnlijk niet meteen op zijn gemak zou voelen in deze grote groep mensen. Dat kon ze natuurlijk goed begrijpen, maar ze was er ook van overtuigd dat het allemaal zou loslopen eenmaal Aeneas mee zou komen naar de familie… Met Stefanie had ik nog een vrij lang en leuk gesprek over Aeneas. Ze gaf me een goed gevoel over de hele situatie.

Stijn die eerder over Aeneas was begonnen had het heel toevallig ook over zijn eerste keer toen hij naar de familie kwam. Ze hadden hem en twee anderen een liedje laten zingen. (Iets wat sinds die ene keer zes jaar geleden trouwens niet meer gebeurd is.) Hij had toen in het zweet gestaan, maar hij zei ook dat hij nu naar deze feesten toe leefde. Hij vond het telkens gezellig en is er altijd graag bij… (Kleine opmerking van Aeneas zelf: “Ik zing nooit, maar dan ook nooit op een feest!”)

Tenslotte werd er nog één keer een link gelegd naar Aeneas op het feest. Een tante zei me dat zij een feest gaf ergens begin juli en dat iedereen was uitgenodigd. Ook de partners.

Ik begrijp dat Aeneas schrik heeft en eigenlijk zou het leuk zijn mocht hij beetje bij beetje mijn familie leren kennen. Dat is veel makkelijker. Al heeft de andere optie het voordeel dat alles in één keer achter de rug is…